Pentachromacy

Life is worth living.

***

Sue, 16, TR

Ask Me

flyfuckinhigh:

Camdan süzülüp rüzgara karışan dumanı izliyordu sessizce. Yapacak başka bir şeyi yoktu. Şekillere sığdırabilirdi dumanı belki. Ya da bir nefesle daha kirletebilirdi ciğerlerini. Kaçıyordu. Düşünmekten, soruları cevaplamaktan, kendinden ve en önemlisi ondan… O kadar çok soru ve duymaktan korktuğu cevap vardı ki, dudaklarını aralayıp tek bir kelime sarf etse, biraz daha incinecekti. Susuyordu o yüzden. İzliyordu. Dumanı, havayı, kuşları, onu ve gidişini. Gitmek üzere oluşunu… Hangisi daha zordu bilmiyordu. Konuşarak gidişini hızlandırmak mı daha az acıydı, yoksa her saniyenin, her dakikanın değerini bilerek sessiz kalıp alışmaya çalışmak mı…
“Yorgunum” diye düşündü hayal kırıklığıyla. Kendisi için üzülmüyordu bu kez, onun için üzülüyordu. İsraf edilen onca şansa üzülüyordu. Yiten umutlara ve asla tutulamayacak olan sözlereydi göz yaşları. Yorulmak ve susmak iyi değildi. Kabullenmekti. “Kal” diyememekti. Hatta belki de ‘gitmek’ti.
“Beni değil sevgimi tüketiyorsun.” demek geçti içinden. Yine sustu. Derin bir sessizlik… İhtiyacı olan yegane şey. Hiçlik. Tek bir söz ve her şey sonlanacaktı. Tenezzül etmedi.
Doğruldu ve ona baktı. Konuşmaya korkan bir mahkum gibi içten içe çığlık atıyordu. Tek bir bakışıyla anlasın istiyordu. “Gitmeme izin verme” demekti bu bakış. Adam anlamadı. Bekledi. O hep beklemişti zaten.
Oysa yalnızca verdiği değerin karşılığını almak istemişti kadın. Biraz sevilmek istemişti. ‘Biz’ diyebilmek istemişti.
Gitti.

wtfcorey:

untitled by elgranpacheco 2 on Flickr.